BLOG: Alle begin is moeilijk
27-09-2016

BLOG: Alle begin is moeilijk

BLOG: Alle begin is moeilijk

Bijna een half leven geleden, lang voor de ongebreidelde zegeningen van computers, mobiele telefoons en “cup a soup” hun intrede deden in ons moderne, rijke leven, begon ik aan mijn carrière in de makelaardij. Bij een gerenommeerd kantoor, met een strenge doch rechtvaardige baas (die ik wel gewoon Dik noemde), in de vestiging Assen. Natuurlijk begon ik aan de basis, als woningmakelaar. Een fraai vak, geheel doorspekt met bekende kreten: lommerrijke tuinen, luxe badkamers, moderne keukens voorzien van alle denkbare apparatuur en natuurlijk de authentieke elementen.

Er moest gewerkt worden

Directeur was ik, met één medewerkster en 6 woningen in de verkoop. Er moest dus gewerkt worden, elke verkoop moest volledig uitgebraden worden. Bij mijn derde transactie werd ik wat overijverig: een tussenwoning in een van de zanddorpen, van een leraar Duits, de heer Den Beste. Hij had een probleem, want hij had een andere baan in een schilderachtig stadje aan de Elfstedenroute, aan de westkant van Friesland. “Lameijer, je moet je best doen, verzin nog eens wat, want ik hou het niet vol, dat heen en weer rijden”. Ik verzon wat ik kon, en uiteindelijk bracht een “Haasje” in het Nieuwsblad (die stond elke zaterdag vol met onroerend goed) de gedroomde koper, Harrie van Es.

Er was nog wel wat gedoe, want de Den Beste was wel een doe-het-zelfer, maar werd niet gehinderd door enige vakkennis. Van Es echter was timmerman, en hij zag wel dat hij nog het nodige te vertimmeren had. Hij had daarentegen geen kop voor cijfers, dus ik hielp hem met het verkrijgen van zijn hypotheek voor het huis. Daardoor ging het uiteindelijk allemaal gelukkig net goed.

Den Beste, niet alleen goed in Duits, maar ook een behoorlijke rekenaar, hoorde van mij wat voor gunstige hypotheek ik geregeld had voor Van Es. Hij vroeg me dat ook voor hem te doen, voor zijn nieuwe huis in Friesland. Graag, natuurlijk, daar kon ik weer wat aan verdienen. De trommels begonnen intussen onheilspellend te roffelen, want als je het onderste uit de kan wilt ……..

De hypotheek van Den Beste kwam ook rond, op gunstige condities, maar …….. de gemeente waar hij ging wonen berekende hogere kosten voor gemeentegarantie dan gebruikelijk: dat scheelde in dit geval ongeveer ƒ 500,-- (€ 226,89 om precies te zijn). Den Beste was “net heal ferdivedearre gesicht” (not amused) en eiste van mij de “schade”. In mijn overmoed begon ik uit te leggen dat ik goed had gehandeld, en dat alles verder voorspoedig was gegaan, en hij voor de rest toch een bijzonder fijne hypotheek had. Vanaf dat moment waren de rapen gaar, en ik kreeg ellenlange brieven met haarfijn uitgelegd wat ik verder ook allemaal nog fout gedaan zou hebben.

Ik trok ten strijde

Ik ging met lood in mijn schoenen naar Dik. “Wat denk je jongen, sta je in je recht? Heb je naar eer en geweten in het belang van je klant gehandeld?” Maar natuurlijk. “Zou je die man niet gewoon een voorstel doen, om de pijn te delen misschien?” Ik wist niet wat ik hoorde. “Dik, hoe kun je dat nou zeggen, ik heb zo mijn best gedaan, niet alleen met de verkoop van zijn huis, maar ik heb ook 2 hypotheken voor de poorten van de hel weggesleept”. “Dus je vindt dat je gelijk moet krijgen?” Wis en waarachtig, natuurlijk. Ik kreeg de zegen om het gevecht aan te gaan, en dat werd het. Een klacht aan mijn broek bij de geschillencommissie, gevolgd door één bij Tuchtcommissie van de NVM. Ik trok ten strijde, bijgestaan voor onze vaste, wijze raadsman, Jos van den Boom. Meneer Den Beste was een schrijver en een volhouder. Na elke weerlegging van zijn grieven, volgde er weer een lange brief. Na diverse zittingen werd ik uiteindelijk in het gelijk gesteld voor de Tuchtcommissie. Wat een opluchting.

Geen felicitaties, maar een factuur van de huisadvocaat

Ik kon niet wachten om Dik het goede nieuws te vertellen: de claim was van tafel. Wat later kwam hij nog even bij me langs. “Gefeliciteerd, jongen, je had gelijk en hebt dat nu ook officieel gekregen!” Om vervolgens mij de enveloppe van onze huisadvocaat te overhandigen. Geen felicitatie, maar zijn factuur voor de door hem verleende juridische bijstand: ƒ 4.865,-- (€ 2.207,65). Ik schrok me een ongeluk en stamelde een excuus aan Dik. Mijn gelijk had wel een hoge prijs gekregen. Hij reageerde echter als Henry Ford: “maak je geen zorgen; ik heb net dit bedrag in je opleiding gestoken, ik zie het als een investering in onze gezamenlijke toekomst”. Een wijze les, van een bijzondere leermeester.

M. (Rinus) Lameijer
Lamberink Bedrijfsmakelaars

Informatie nodig?

IE10 wordt niet ondersteund. U gebruikt een NIET ONDERSTEUNDE versie van Internet Explorer.
Gebruik of download een moderne browser.