BLOG: Een fraai huurcontract
06-02-2017

BLOG: Een fraai huurcontract

BLOG: Een fraai huurcontract

John, een welhaast flagrante overdrijving van het prototype van de aardige, ietwat wereldvreemde, bescheiden Engelsman, had zijn bedrijf verkocht. Een opleidingsinstituut met goede naam. Hij had daarbij aan de koopster van de zaak, Michelle, het kantoorpand waarin het bedrijf gevestigd was verhuurd, bijgestaan door zijn accountant. Nu wilde hij ook het nu dus verhuurde pand verkopen. Dit leek me een overzichtelijk zaakje:

een fraai kantoorpand, netjes verhuurd, op een goede plek bij het centrum. Een mooie investering voor een vermogende particulier, daar dacht ik wel een paar beleggers voor te weten. John was niet optimistisch: “Lameijer, I ken Michelle now ook as huurder, and ben niet vrolijk daarvan geworded. I have op haar verzoek al veel aan the pand laten doen, maar ze blijft maar complaining: vage klachten over tocht, stank en niet quite voldoen aan the Arbo-eisen (whatever that may be)”.

Voorkeursrecht van koop

De accountant had helaas een voorkeursrecht van koop gevestigd, en had het lekker simpel gehouden: “Als verhuurder het pand wil verkopen, heeft hij de plicht dit als eerste aan de huurder aan te bieden." Niet zo fraai: bij een zo summier omschreven voorkeursrecht blijft er veel over om ruzie te krijgen. Wat doe je als partijen het niet eens worden over de koopsom. Of als ze het wel eens zijn, wanneer ga je dan overdragen en wie betaalt daarvoor de kosten. Wat als het pand aan een ander wordt verkocht met het voorkeursrecht? Ik deelde mijn zorgen met John en besprak mijn “aanvalsplan”: met Michelle praten over het oplossen van de “problemen” die zij ondervond en dan het contract aanpassen met o.a. een harde einddatum en een juridisch goed gebakken voorkeursrecht.

Een vlotte afspraak

De afspraak met Michelle was vlot gemaakt. Een frisse verschijning, charmant, jong en ondernemend, kortom geen dame om zonder handschoenen aan te pakken. Natuurlijk somde ze me alle gebreken op van het in haar ogen krakkemikkige pand: “Als je hier zit, dan tocht het, voel je wel? Volgens mij is het riool ook niet goed aangesloten, want met een westenwind ruik je hier toch zo’n nare lucht." De wind kwam op dat moment uit het oosten. Ik leefde hartgrondig met haar mee, en meldde dat we de problemen voortvarend gingen aanpakken. Ik vertelde haar ook dat John wilde verkopen, en noemde de alleszins redelijke vraagprijs. “Wat een belachelijk hoog bedrag, zeg, vindt u zelf ook niet?" Tja, wat vond ik daar nu van. Wel was ze met me eens dat het bestaande voorkeursrecht van koop niet waterdicht was, en ze begreep ook dat als John weer veel aan het pand ging doen, een langere looptijd van het huurcontract redelijk was. Ik dichtte het nieuwe huurcontact, John ging aan de slag met de kitspuit en de kruipruimte-isolatie en Michelle ging kijken wat het pand waard zou kunnen zijn.

John werd intussen wel wanhopiger. “I heb the idea dat ik nooit meer van the pand and van Michelle afkom. There komt steeds weer iets anders uit de bolhoed." Ik begreep John. Hij was de jongste niet meer, het was ook al een jaar of 5 geleden dat hij de zaak had verkocht, en met het nieuwe huurcontract zat hij vast aan nog een huurtermijn van 3 jaar. Ik bleef hem voorhouden dat we door de zure appel heen moesten: het contract met het voorkeursrecht was nu deugdelijk, en gaf nu de keus: verhuurd verkopen met een goed contract erop, of de huur opzeggen, en leeg verkopen.

Eind goed, al goed

Volgens verwachting was er, na langdurige onderhandeling en deskundigen-taxaties niet met Michelle uit te komen over de verkoop. Zij zegde uiteindelijk zelfs de huur op, in de verwachting dat als John geen huur meer ontving hij wel overstag zou gaan voor een veel lagere koopsom. Toen dat (bij mij) niet bleek te werken, wilde ze alsnog toch blijven huren. Ik moest erg mijn best doen om John te motiveren vast te houden aan de opzegging, want hij kreeg het een beetje benauwd. “Mijn pand leeg, wel the kosten, geen huur. How moet dat now?” Mijn “dreigement” dat hij anders misschien nooit van Michelle af zou komen, hielp hem stand te houden. Michelle vertrok, het pand kwam leeg, en als “deus-ex-machina” kwam er een koper uit Westerbork uit de lucht vallen. We waren het na wat schermutselingen en achterhoedegevechten binnen een week eens, John was voor eens en voor altijd verlost van zijn bedrijf (en pand) en hij geniet met volle teugen van zijn welverdiende rust.

Informatie nodig?

IE10 wordt niet ondersteund. U gebruikt een NIET ONDERSTEUNDE versie van Internet Explorer.
Gebruik of download een moderne browser.