BLOG: Echte vrienden
23-11-2016

BLOG: Echte vrienden

BLOG: Echte vrienden

Centraal in het oude industrieterrein van Assen staat een oud kantoorpand, lang geleden gebouwd en gebruikt door het Provinciaal energiebedrijf van Groningen en Drenthe. Een blok van een pand, ongeveer 600 m² kantoor in twee lagen, een fiks aantal garageboxen, op een groot terrein van ruim 3.000 m². Het gebouw is midden jaren ’90 voor een schappelijk prijsje gekocht door een paar vlotte Amsterdamse vastgoedjongens, Rob en Anton, die ook wel eens wat in de provincie wilden proberen. Ik mocht het voor ze verhuren, en dat is met wisselend succes voor een periode van bijna 20 jaar goed uitgepakt.

In 2014 kwam het ineens helemaal leeg; de laatste huurder Geelstra had er 10 jaar gezeten, en ging zijns weegs. Anton kwam dus weer eens bij me langs, joviaal als altijd. “Rinus, je moet maar weer eens even je best voor ons doen, want leegstand kost ons klauwen met geld." Tsja, ik voelde danig met de mannen mee. Het leven is zwaar als een gebouw zo lang uitstekend heeft gerendeerd en het dan ineens geen huur meer oplevert. Nou is de kantorenmarkt sinds 2008 danig in de mineur, en dat levert de hardste klappen op bij gebouwen die eigenlijk niet meer aantrekkelijk zijn voor de hedendaagse gebruikers. Panden naast het Station of aan een grote doorgaande weg, niet al te oud, op zichtlocatie met voldoende parkeren willen nog wel. Maar een kantoor uit 1972, midden in het industriegebied, onzichtbaar vanaf een doorgaande weg is niet zo sexy meer. Het ombouwen naar wonen of hotel was ook niet voor de hand liggend op deze plek, dus bereidde ik Anton voorzichtig voor op een lang verhuurtraject. Ik adviseerde, om de afzetkans te maximaliseren, het pand zowel te koop als te huur aan te bieden.

Een avontuur
Na een paar maanden meldde zich Achmed, oorspronkelijk uit Iran, die er een soort kerk in wilde beginnen. Het leverde een lastige puzzel op, omdat de financiering moest plaatsvinden bij vermogende relaties uit het thuisland. Anton was wel in voor een avontuur, dus we tuigden een koopcontract op, gebaseerd op een vorm van huurkoop. De kerk zou vast in het gebouw trekken, er zou huur betaald worden, en als de rondgang langs de relaties voldoende had opgeleverd, zou er betaald worden onder gedeeltelijke aftrek van de betaalde huurpenningen. Dat feest duurde maar twee maanden, Achmed werd ziek en de sleutel van het pand werd weer bij ons kantoor door de brievenbus geduwd. Huur was er ook helemaal niet betaald.

Gelukkig meldde zich alweer binnen een maand of twee Johannes. Een ondernemende kerel, die met de gemeente aan de slag was om een kavel te kopen op een van de industrieterreinen aan de rand van de stad. Hij wilde van mij weten of hij met zijn aannemersbedrijf, in combinatie met een boedel-hotel, verstandige dingen deed. De grond van de gemeente was niet goedkoop en Johannes had een beste lap nodig. Bouwen is ook duur, dus al met al hikte hij erg tegen de hele investering aan. Na een klein half uurtje viel bij mij het kwartje. Met wat aanpassingen aan het pand van Rob en Anton, kon hij daar volgens mij zo in. Voorzichtig legde ik het hem voor, en toen bleek dat hij het pand al door en door kende. Hij had er jaren gewerkt, voor Geelstra, de laatste huurder. Zo had hij er nog nooit naar gekeken, maar om een lang verhaal kort te houden: zijn vrouw was ook enthousiast en binnen twee maanden was de zaak gedaan. Voor Rob en Anton kon ik eens te meer niet stuk, ik was een “kanjer”, maar “het gebouw was natuurlijk wel een pareltje, dus zo bijzonder was de verkoop ook weer niet."

Verdwenen sleutels
Bij de oplevering aan Johannes bleek helaas dat Achmed niet alleen geen huur had betaald, hij had ook nog eens alle sleutels van het hele pand laten verdwijnen. Ik had me niet gerealiseerd dat hij ook nog fakir was. Johannes zat met een probleem van een kleine € 2.000,-- extra kosten, Achmed was niet meer te achterhalen, dus ik dacht dat soepel op te lossen met mijn Amsterdamse vrienden. Dat bleek een kleine misrekening van mijn kant. “Nee, Rinus, daar kunnen we niet aan beginnen. Jij bent onze makelaar, jij hebt het verhuurd aan die Achmed, dus volgens ons is het toch echt jouw probleem." Daar hielp geen lieve moeder meer aan. Ik zat met de gebakken peren. Gelukkig is Johannes zo blij met het pand, en loopt de verhuur van de overgebleven ruimte zo goed, dat ik de schade heb weten te compenseren met het opstellen van een mooi huurcontract voor hem.

Informatie nodig?

IE10 wordt niet ondersteund. U gebruikt een NIET ONDERSTEUNDE versie van Internet Explorer.
Gebruik of download een moderne browser.