BLOG: Not in my back yard
22-12-2016

BLOG: Not in my back yard

BLOG: Not in my back yard

“Not in my back yard”, veelal afgekort tot Nimby, handelt over allerlei maatschappelijk verantwoorde zaken zoals windmolens, asielzoekers-opvangcentra en kangoeroehuizen voor schoonmoeders. Dringend nodig, we moeten er zeker ruimte voor maken, maar liever niet in onze eigen achtertuin.

Verkoop oud vakantiepark voor minder validen

Zoiets speelde zich af in een fraai buitendorp, het “Wassenaar” van het Noorden, waar een oud vakantieoord voor minder validen in de verkoop kwam bij een makelaar uit Amsterdam. Een idyllisch gelegen gebouw met 20 kamers, douches en toiletten, gemeenschappelijke eetzaal en keuken, recreatieruimten, en dat alles op 2 hectare weiland. Typisch een pand wat je niet kunt vinden als je het zoekt, en waar je geen gebruiker voor kunt vinden als het leeg staat. Een leuke uitdaging.

Op basis van mijn kennis van de lokale markt, en mijn kennissen in de regio, dacht ik daar wel een investeerder voor te weten, voor wie ik, na de aankoop, het gebouw zou kunnen verhuren. Eerst maar eens gebeld met de lokale vastgoed-tycoon, zoals er in elke plaats wel één van is. Hij vond het interessant, maar pakte niet door. Hij woonde zelf in het wijkje, en wilde niet door zijn omgeving aangesproken worden op mogelijk toekomstige gebruikers. Een begrijpelijk en verstandig standpunt.

Inkopen voor een scherpe prijs

Kort daarop reageerde Adriaan, een van mijn relaties, die het wel zag zitten met het pand. “Ik ben er al een paar keer langs gelopen, Rinus, en het spreekt me aan. Alleen moet jij het wel voor een scherpe prijs inkopen, natuurlijk”. Natuurlijk, hoe anders? Ik ging in de slag met de Amsterdamse makelaar. Hij schermde met een overdaad aan gegadigden, maar ik dacht dat het wel een beetje mee zou vallen. Zorgbedrijven bulken nou eenmaal niet van het geld, en banken financieren niet zo graag leegstaande beleggingspanden. Na een taaie onderhandeling, kreeg ik het gebouw in handen voor mijn klant. “En waar is nou die goudgerande huurder die je me beloofd hebt, Rinus”. Adriaan houdt wel van een grapje, de grootste opgaaf moest nog beginnen.

Park voor bejaarde, minder valide ex-maffiabazen

Het zoeken naar geschikte huurders begon, maar: als je zo’n bijzonder pand leeg hebt, kan het wel even duren voor je de gedroomde kandidaat hebt. Na een poosje, zoals ik Adriaan beloofd had, meldde zich op een goede dag een geschikte organisatie. Om geen oude wonden open te rijten, permiteer ik me hiervoor enige dichterlijke vrijheid, dus laten we zeggen een Italiaanse welzijnsorganisatie. Het gebouw was volgens hen perfect voor hun doelgroep: bejaarde, minder valide ex-maffiabazen. De bestemming klopte, dus geen probleem, maar ik had buiten de waard gerekend.

Protest vanuit het rustieke buurtschap

De bewoners van het rustieke, lommerrijke buurtschap vonden het geen goed plan. De anders zo beheerste en voorname notabelen van het dorp roerden zich danig: er kwamen protestborden in de tuinen, de gemeente werd belaagd en de pers smulde ervan. De emoties liepen hoog op. De welzijnsorganisatie organiseerde een open dag voor de bewoners, en legde uit dat hun cliënten echt uitgeschoten waren, geen overlast zouden veroorzaken, en stuk voor stuk lieve opa’s waren. De paardjes in de weilanden rond de riante woningen zouden geen gevaar lopen. Daarnaast zou het voor slechts een beperkte periode zijn, omdat er inmiddels gebouwd werd aan een nieuw reservaat voor de oude bazen op Sint Helena.

Het zal duidelijk zijn dat ik me ter plaatse voorlopig niet meer kon vertonen. Adriaan bleef gelukkig rustig, voerde het overleg tussen buurt en gemeente, legde een warm contact met de lokale tycoon en het kwam voor elkaar. De oude baasjes bleken in de praktijk inderdaad uitgeraasd, en los van wat verkeersdruk van zwarte limo’s met geblindeerde ramen, en fraai geproportioneerde dames die de invalidekarretjes over de weggetjes duwden, geen problemen.

Na 2 jaar hartelijk uitgezwaaid

De rust was definitief weergekeerd in het dromerige gehucht en toen het huurcontract uiteindelijk na twee jaar afliep, werden de bewoners en hun verzorgsters recht hartelijk uitgezwaaid door zeker de helft van de plaatselijke bevolking. Het circus had zomaar weer opnieuw kunnen beginnen, maar aangezien het afscheid ruim van tevoren bekend was, had ik inmiddels een nieuwe gebruiker gevonden: een stichting die jonge mensen in de tienerleeftijd begeleid en opvangt. De buurt was inmiddels met de vorige huurder wat gewend, en deze leek in eerste aanleg een stuk minder gevaarlijk. De laatste gebruikers zitten er inmiddels al meer dan 5 jaar, zijn er zielsgelukkig en leven in vrede met de buurt. Eind goed al goed.

Informatie nodig?

IE10 wordt niet ondersteund. U gebruikt een NIET ONDERSTEUNDE versie van Internet Explorer.
Gebruik of download een moderne browser.